Çift başparmak anomalisi: 72 olgunun değerlendirilmesi
No Thumbnail Available
Date
2006
Authors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
Amaç: Çift başparmak anomalisi nedeniyle ameliyat edilen olgular değerlendirildi. Çalışma planı: 1982-2003 yılları arasında 67 hastanın (41 kadın, 26 erkek; ort. yaş 2.5; dağılım 6 ay-20 yıl) 72 parmağı çift başparmak anomalisi nedeniyle ameliyat edildi. Beş olguda iki taraflı tutulum vardı. Anomali 39 olguda sağ, 33 olguda sol elde idi. Olgular klinik ve radyografik olarak Wassel sınıflandırmasına göre değerlendirildi. Ameliyat tekniği olarak, simetrik başparmak olan 13 olguda Bilhaut-Cloquet işlemi uygulandı; diğer olgularda daha küçük ve kullanışsız olan kısım eksize edildi. Hasta memnuniyeti görsel analog skala ile değerlendirildi. Takip süresi ortalama 3.6 yıl (dağılım 1-10 yıl) idi. Sonuçlar: Bilhaut-Cloquet ameliyatı uygulanan olgularda tırnak deformitesi gelişti; bu parmaklarda gelişme geriliği gözlenmezken, beşinde interfalangeal eklemde kısıtlılık, yedisinde karşı başparmağa göre irilik izlendi. Sekiz olguda (%11.9) eklem hareket kısıtlılığı görüldü; bunların birinde kısıtlılık metakarpofalangeal eklemde, diğerlerinde interfalangeal eklemdeydi. On yedi hastada (%25.4) başparmak sırasında 10° üzerinde açı bozukluğu gözlendi. Yirmi beş olguda (%37.3) ikincil cerrahi işlem gerekti. On iki olguda (%17.9) kollateral bağ rekonstrüksiyonu, üç olguda (%4.5) tendon hizalaması, beş olguda (%7.5) düzeltici osteotomi, beş olguda interfalangeal ekleme artrodez uygulandı. Hastaların %85’i (n=57) cerrahi ile elde edilen sonuçtan memnundu. Çıkarımlar: Çift başparmak tedavisinde komplikasyonları ve ikincil cerrahi uygulamaları azaltmak, iyi bir rekonstrüksiyon sağlamak için, cilt, tırnak, kemik ve bağların birlikte değerlendirilmesi ve tamiri gerekir.